Een rit om nooit te vergeten
Door: Lena Schuit – van der Lee
De voorspellingen waren twijfelachtig, de lucht grijs… en de twijfel groot. Toen ik die zondagochtend uit bed stapte, was het eerste wat ik deed uit het raam kijken. Regen. Niet het ideale begin voor een Mp3 rit. Met één schoen aan en de andere nog naast me, zat ik peinzend beneden. Zou ik wel gaan? Gelukkig gaf Peter aan dat hij het jammer zou vinden als ik niet mee zou rijden. En ik dacht ook straks krijg ik spijt. En gelijk had hij: het was een thuiswedstrijd. Als het echt niets was, kon ik zo weer naar huis. Dus hup, schoenen aan, regenpak aan en op pad naar het startpunt: de McDonald’s in Capelle aan den IJssel.
En wat een verrassing… ondanks het druilerige weer stonden er maar liefst 37 enthousiaste Mp3 rijders klaar! De sfeer was meteen goed. Bekende gezichten, gezelligheid en een gedeelde passie: de MP3.
Voor vertrek namen we een belangrijk moment van stilte, geleid door Erwin Wigman, voor Peter Kwaaitaal, die op 29 april jongstleden is overleden. Het was goed en respectvol om even bij zijn overlijden stil te staan. Daarna begon de rit.
Langzaam trok de regen weg en maakte plaats voor zonnestralen die ons hier en daar begroetten. Het werd een rit van maar liefst 164 kilometer — lang, maar oh zo de moeite waard. Door het hart van Rotterdam, met een korte stop bij de Erasmusbrug. Fris, maar indrukwekkend.
De lunch kwam precies op het juiste moment. Een warme kop soep, een broodje kroket en natuurlijk een vers bakkie koffie zorgden ervoor dat iedereen weer op krachten kwam. Daarna weer op pad, richting de kust.
Onze laatste pauzeplek was misschien wel de mooiste van de dag: vlak bij het strand, met tientallen kleurrijke vliegers hoog in de lucht. Een spectaculair gezicht, bijna magisch. Na deze korte pauze zetten we koers naar het eindpunt.
Achterop zittend kon ik heerlijk om me heen kijken. We reden langs baby-schaapjes, Lama’s en prachtige huizen, uitgestrekte weilanden — zelfs een eland werd gespot (of was het verbeelding?). De route was mooi en het rijden in zo’n grote groep verliep vlekkeloos. Complimenten aan de organisatie, voor- en tussenrijders!
Bij het eindpunt, een haven met gezellige sfeer, namen sommigen afscheid. Er was gelegenheid om even naar het toilet te gaan en iets te eten te halen. De dag zat er bijna op, maar wat een heerlijke dag was het geweest.
Eenmaal thuis dachten we eindelijk aan eten en op de bank ploffen, tot Martin Jansen belde: een lid had pech bij een tankstation. Zonder twijfel pakten we eieren, water, gereedschap en reden met de auto erheen. Peter wist het probleem tijdelijk op te lossen, de Wegenwacht volgde later. Gelukkig kon het lid daarna veilig naar huis rijden. En wij? Wij kwamen pas rond half negen thuis. Eerst eten, dan douchen.
Het was een lange, natte, mooie, soms frisse maar vooral bijzondere dag om op terug te kijken. Een dag vol verbondenheid, hulp, respect, mooie wegen en warme ontmoetingen. De MP3 Club Nederland heeft er weer een parel van een rit bij. Op naar de volgende!
Was een mooie rit
Jammer we 26 juli niet kunnen
We hebben zelf vakantie
Tot een andere rit