Om een verslag te schrijven over onze toerit in Limburg, is het misschien wel handig om mij even voor te stellen: Harry is de naam die mij is gegeven. Geboren in Hollandscheveld, gemeente Hoogeveen, Drenthe. Brommer (Tomos) rijden was een passie voor mij. We reden door heel Drenthe: van huis naar kroeg, naar Ameland en verder. Het is er nooit van gekomen om een motor te kopen. Maar drie jaar geleden kwam het er dan toch van. Nu is de MP3 er. 65 jaar, eindelijk! En ik vind het geweldig!!!
“Get your motor runnin’
Head out on the highway
Looking for adventure
And whatever comes our way.”
Dit zijn een paar teksten uit het lied Born to Be Wild van de band Steppenwolf, bekend van de film Easy Rider uit 1969 – een echte roadmovie.
Dit lied (en ook de film) geeft precies weer wat voor gevoel het is als je op je MP3 zit: vrijheid, avontuur, rijden, snelheid en alles wat je meemaakt. Kortom: het gevoel dat je leeft. En zo wordt het ook door mij ervaren. Inmiddels 67 jaar en met pensioen. Dan denkt je omgeving vaak (mijn vrouw, mijn kinderen, kennissen etc.): die doet het wel kalm aan. Nee dus! “De Grijze (W)Golf” blijft in beweging en staat nog midden in het leven!
Vrijdag 20 juni
’s Morgens om half vier eerst brood en gebak rondgebracht met de bakwagen. Toen even een “tukje” van een uur. Daarna de MP in de poets, en toen mezelf in de poets gezet. Rond twee uur ’s middags vertrokken naar mijn logeeradres in Venlo.
De eerste file ontstond bij Waterberg, waar de A50 overgaat in de A12 en later weer de afrit naar de A50, en dan de A73 op. Het was een aaneenschakeling van files. En ga zo maar door… Het heeft me drie uur gekost om bij mijn logeeradres te komen.
Het geluk is (nou ja, “geluk”) dat je tussen de rijen auto’s mag rijden. Best eng eigenlijk, want je moet extra opletten dat het niet te smal wordt en dat je gezien wordt door de automobilisten (alarmlichten aan!).
Omdat je als lid van de “Vrienden op de Fiets” kunt overnachten bij particulieren die hun woning beschikbaar stellen voor fietsers, kon ik daar terecht. Eigenlijk bedoeld voor fietsers dus – maar tegenwoordig zijn praktisch alle fietsen met ondersteuning. Dus van echt fietsen is er weinig sprake meer.
Als je het een beetje ruim bekijkt, is een MP3 ook een fiets met ondersteuning (maar dan anders). Mijn gastheer was het daar ook mee eens. Alle fietsen met ondersteuning waren welkom, dus ook mijn MP3, zolang ik maar niet met de auto kwam.
De Limburgse toerrit van 21 juni 2025
Eerst het weer: het was prachtig, mooi zomers weer. Weinig wind, een stralende zon, een heldere blauwe hemel – en het was gelukkig niet koud.
Omdat het me leuk leek om eens te proberen een verslag te schrijven, wordt dit dus mijn poging.
Foto’s maken was mijn eerste stap. Al foto’s makend leer je ook de mensen kennen. Zoals Bertie: een vrouw met ballen (dat betekent dus: durf en lef). Bertie rijdt op een “Cooder”, een prachtige vierwieler.
En dan heb je Judith. Zij is er samen met haar man/partner? Eigenlijk zouden er meer vrouwen mee moeten. (Mijn vrouw wil niet mee, die knipt ansichtkaarten – ook een leuke hobby.)
Voordat we wegrijden voel je toch een gezonde spanning. Hetzelfde gevoel als toen je op schoolreisje ging – tenminste, bij mij dan. (Zal het kind in mij wel wezen.)
Vroeger op de brommer, nu op de MP3… ’t is wat.
De stemming is goed. Op weg dus!
“Onder de groene hemel en in de blauwe zon”
Zo begint het lied Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot.
De kleuren kloppen niet helemaal, maar de intentie wel. Een vrolijk lied. En zo begint ook de tourtocht: als een vrolijk lied.
We rijden richting het zuidwesten: Tegelen, Belfeld, naar Reuver. Reuver is bekend om zijn mooie ligging aan de Maas.
De omgeving is prachtig. Op de uiterwaarden van de Maas zien we paarden en grauwe ganzen die op hun dooie gemak staan te grazen. (Grazen ganzen? Of heet dat anders?)
Na een uurtje struinen door het land van Maas en Waal gaan we pauzeren en wat drinken onder de bomen in de schaduw. Ook de organisatie heeft koud drinken meegenomen, want zoals bekend: het was niet koud.
De reis gaat verder. Iedereen heeft getankt, en sommigen wat afgetapt.
We rijden zo’n beetje parallel aan de Maas, langs nostalgische dorpjes. Bij Reuver gaan we – volgens mij – de Maas over.
In Kessel, waar we ook langs kwamen, staat “Kasteel Keverberg”, dat we helaas niet gezien hebben. Wat me opviel: op veel kruispunten staan kapelletjes met een beeld van Jezus aan het kruis. Je ziet dat het katholieke geloof hier in het zuiden nog volop leeft.
We gaan verder langs Neer, Haelen, het authentieke Horn met “Kasteel Horn” (ook niet gezien).
Kijkend over de uiterwaarden en de Maas met zijn prachtige vergezichten rijden we naar Wessem, een dorp met een jachthaven en een natuurgebied (Meggelveld). Dan door naar het nostalgische witte stadje Thorn. Het dorp is wit geschilderd omdat… (zie Wikipedia).
Dan rijden we de grens met België over en gaan bij het plaatsje Maaseik zo snel mogelijk weer Nederland in. Het eten roept!
In het oude dorpje Echt gingen we eten bij Maud. (‘t Huis in het eten). Een prachtige locatie. Het restaurant is een echte aanrader: lekker eten en vriendelijke mensen.
Het eten was heerlijk: lekkere kroket, een heerlijke mushroomsoep (paddestoelen en nootjes – dat waren die harde stukjes).
Over het ei was wat commotie. Het zag er wat anders uit dan we gewend zijn. Sommigen dachten dat het een dino-ei was – maar dat kon natuurlijk niet, zo’n ei is veel groter.
Mensen: het was een gepocheerd ei. Nou weet je het waarschijnlijk nog steeds niet, want wij kennen meestal alleen gekookt, gebakken, een uitsmijter of een omelet. Maar lekker was het wél.
Na het eten ging de reis weer verder richting Montfort. Dit dorp heeft ook een kasteel (Montfort).
Dan naar Sint Odiliënberg, langs kasteel Aerwinkel. Vervolgens door naar het dorpje Posterholt, dan linksaf naar Vlodrop, dat langs het riviertje De Roer ligt.
Rijdend door Nationaal Park De Meinweg komen we aan in het dorpje Asselt, waar we nog wat gingen drinken bij restaurant De Boei. Hier kregen we een consumptie aangeboden van Willem – wat zeer werd gewaardeerd.
Ik kreeg te horen dat Willem ziek is. Erg ziek.
In de gesprekken hoorde ik dat Willem een gewaardeerd persoon is. Altijd klaarstaan, een luisterend oor, sociaal en open voor iedereen. Kortom: een mensenmens.
Ik weet niet of dit de juiste plek is, maar ik hoop namens iedereen die de Limburgse toerrit heeft gereden te spreken als ik zeg:
Willem, heel veel sterkte.
We stappen weer op de MP3’s. Nog 21 km en dan zijn we weer in Venlo bij de Mac.
Het laatste stuk gaat langs Beesel, Reuver, Belfeld en Tegelen – allemaal mooie plaatsen langs de Maas.
We zijn er.
De rit is geslaagd. Mooie vergezichten, natuur en dorpjes gezien. Maar toch…
De mensen die de rit hebben uitgezet: bedankt, het was een prachtige route.
Ook de organisatie: bedankt.
– Groet, Harry